22 października 2012 r.

Spotkanie DKK w WBP w Kielcach (22 października 2012 r.)

Fotogaleria

Spotkanie DKK w WBP w Kielcach (22 października 2012 r.)

Fotogaleria

Spotkanie DKK w WBP w Kielcach (22 października 2012 r.)

Fotogaleria

Dnia 22 paźdnierika 2012 r. na spotkaniu DKK przy Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. Witolda Gombrowicza w Kielcach omawialiśmy książkę Per Olov Enquist „Opowieść o Blanche i Marie”.

Opowieść o „królowej histeryczek”, Blanche Wittman, najsłynniejszej pacjentce profesora Charcota, której „występy” oglądali Freud, Broca czy Strindberg; Marii Skłodowskiej-Curie, uwikłanej po śmierci męża w romans z Paulem Langevinem; tancerce Jane Avril - motylu, który uciekł z nieba i wdarł się na płótna i plakaty Touluse-Lautreca; oraz o samym profesorze Charcocie, który pragnął odkrywać nieznane światy a pochłonęła go miłość.

O promieniowaniu, tajemnym świetle, które miało dać klucz do ludzkiej osobowości i oświetlić drogę do Boga, a przyniosło rozpad i śmierć. Psychologii i medycynie, które miały zgłębić tajemnice ludzkiego umysłu, a ledwie prześlizgują się po jego powierzchni. O tym, że można otrzymać dwukrotnie Nagrodę Nobla, ale stać się społecznym wyrzutkiem. To piękna i niepokojąca opowieść o możliwej i niemożliwej miłości, o cenie jaką trzeba za nią zapłacić. I o tym, że jaka by ona nie była – warto.

Opinie:

„Czytałam w swoim życiu wiele książek o miłości, i „Opowieść o Blanche i Marie” jest jedną z piękniejszych. Opisana poetyckim i wzruszającym językiem, niestety nie dla wszystkich do zrozumienia. Głównym tematem są tu problemy miłosne Blanche Wittman i Marie Skłodowskiej-Curie. Blanche Wittman była jedną z pacjentek francuskiego psychiatry, doktora Charcota. Wykonywał on na niej eksperymenty, które obserwowali lekarze z całego świata. Blanche była zbyt nowoczesna jak na swoje czasy, razem z Marie Skłodowską-Curie dzieliły fascynacje naukowe, zwłaszcza że obydwie były nieszczęśliwie zakochane: Blanche w doktorze Charcocie, a Marie w Paulu Langewinie. Obydwie pomału wykańczały się poprzez nieszczęśliwie miłości do niewłaściwych mężczyzn i pasje naukowe. W tym przypadku do radu, który zniszczył ciało i umysł obydwu kobiet. Postawa tych kobiet zrobiła na nas wrażenie. Były one pierwszymi feministkami, które walczyły o swoje prawa do kariery, miłości, szczęścia. Kobiety, które chcą związku z żonatymi mężczyznami, zawsze były i będą traktowane jako egoistki rozbijające rodziny. Również kariera i spełnianie się w pracy przez te dwie kobiety było traktowane jako odstępstwo od naturalnego życia i wywoływało ogólne zdumienie i potępienie. W obecnych czasach szpital psychiatryczny nie grozi większości z nas, ale odmienna postawa od ogółu skutkuje często samotnością i wyrzuceniem poza nawias społeczeństwa. Powieść Pera Olova Enquista jest bardzo prawdziwa i wiarygodna. Pasja obydwu kobiet, która w ostateczności je zniszczyła, ogrom ich uczucia a także odwaga by pozostać do końca sobą, robią wrażenie i powodują, że bardzo tę książkę polecamy innym klubowiczom”.

Moderator
Magdalena Michota

Drugą pozycją jaką omawialiśmy na spotkaniu była książka napisana przez Maję i Jana Łozińskich „W przedwojennej Polsce – życie codzienne i niecodzienne”.

Opinie:

„Książka napisana jest w formie reportaży z poszczególnych dziedzin gospodarczych i rozrywkowych po odzyskaniu Niepodległości. Radość społeczeństwa polskiego zaowocowała szybką zmianą cywilizacyjną, bujnym życiem towarzyskim oraz obyczajowym. Książkę czyta się z przyjemnością, jak gdyby wchodziło się w tę atmosferę tamtych lat. W większości znamy to z filmów, sztuk teatralnych, piosenek. Znamy także doskonale aktorów z tamtej epoki, a także sportowców. Najważniejsze jednak jest to, że władze polskie od razu zabrały się do odbudowy kraju. Rozpoczęto odbudowywać i rozwijać koleje, odnawiać i budować drogi. W całym kraju powstają zakłady przemysłowe o różnym profilu. Powstaje port w Gdańsku co umożliwia handel z Europą i nie tylko. Bardzo dobrze opisana jest wyższa sfera na swoich rajdach samochodowych, balach, przyjęciach ze szczególnym uwzględnieniem smakołyków jakie znajdowały się na stołach. Niestety nie można powiedzieć tego o ludziach z niższych i najniższych sfer, którzy żyli nędznie. W latach 30-tych zaczęły się próby bojkotu społeczności żydowskiej, przejawiające się agresją i brutalnością. I na koniec czytamy o pierwszym strąconym samolocie w Warszawie i to właśnie koniec tamtych 20-tu lat i następują okropne lata okupacji”.

Recenzję przygotowała
Teresa Janecka


Dołącz do nas na Facebook'u
Zobacz nas na Youtube
Obserwuj nas na Twitterze